Το έσχατο ερώτημα που ετέθη, έστω άτυπα και υποδόρια, στο εξαίρετο συνέδριο των ομάδων εργασίας της καρδιολογίας, τον προηγούμενο μήνα στην Θεσσαλονίκη, ήταν:
Επιδρά η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στην διαπροσωπική σχέση ιατρού- ασθενούς, με δεδομένη την συνεχή ενημέρωση του ασθενούς μέσω της πληθωρικά παρεχόμενης από την τεχνητή νοημοσύνη πληροφορίας;
Θα τεθούν αρχικά οι διακρίσεις.
Οι απαντήσεις θα δοθούν εν χρόνω από την οικουμενική εμπειρία.
Παρά τον διεμβολισμό της διαπροσωπικής σχέσης ιατρού- ασθενούς από τους αλγορίθμους, η διάκριση υφίσταται: η τεχνητή νοημοσύνη διαχειρίζεται την πληροφορία, ο ιατρός την νοηματοδοτεί και ο ασθενής, (υπο)φέροντας την δική του υπαρξιακή αγωνία, είναι ο αποδέκτης των συνεργειών.
Η αγωνία της θνητότητας είναι, προς το παρόν, αποφασιστικά εκτός αλγορίθμων και
η αναγνώριση των ορίων, η αποδοχή της αβεβαιότητας και η ενσυναίσθητη συμπαράσταση στον ασθενή είναι (οφείλει να είναι) υπόθεση του θεράποντος ιατρού.
Στο τριπλό πλέον σχήμα ιατρός, ασθενής, αλγόριθμοι τεχνητής νοημοσύνης, ο ιατρός καλείται να αναπτύξει νέες δεξιότητες αναγνωρίζοντας το ενδεχόμενο υπαρξιακό βάρος μιας διάγνωσης, με ανάληψη της ευθύνης της θεραπείας απέναντι στο πρόσωπο του ασθενούς που αναζητά αιτία και νόημα μέσα στην ασθένεια.
Η υπέρβαση του ορίου της συμβατικής τεχνικής και της επιστημονικής επάρκειας του ιατρού είναι το νέο ζητούμενο με την διαχείριση των προσδοκιών, την αποδόμηση της παραπληροφόρησης, την εκδήλωση ενσυναίσθησης στους ψηφιακά ενημερωμένους ασθενείς, με την μη απόσυρσή του, εν τέλει, πίσω από τον αλγόριθμο, αλλά με την προσωποποιημένη, δημιουργική ένταξη της τεχνητής νοημοσύνης, ως αξιόπιστου βοηθού του στη μεγάλη περιπέτεια της ίασης.






















